Сите кои лично, барем малку, ме познаваат, знаат дека сум феминистка до јаја. Ама рака на срце, има моменти во однесувањето на мене познати или многу рандом цури кои ме тераат на You Don’t Say? или Facepalm рекација. Ако сте женско, имате над 17 години и сте при здрави разум и свест, а сте гледале/биле на настап на Слаткаристика, сигурна сум дека отприлика имате претстава за што зборувам:

Во животот (читај: нашето општество) постои одреден логички тек на настаните кој го форсираат нашите родители. Треба да си одличен ученик во основно, треба да не бидеш емо во средно, да дипломираш на перспективен факултет и веднаш да стапиш во брак.
Јас пред некој месец дипломирав на најрелигиозниот факултет во земјава - електро.

Само учиш, не ебеш и се крстиш кога ќе објават резултати.

Како што е ред, секој семеен ручек моите родители го поставуваат истото прашање: "Кога ќе најдеш некоја за сериозно?", бидејќи не можеш секогаш пишувам блог да го користиш како изговор за седење пред компјутер цел ден по боксерици.
Плашејќи се дека моите родители нема да можат да ми ги растат децата ако многу чекам и благодарение на оваа прекрасна веб страница (детали и корисничка сметка) излегов на неколку состаноци. Еве на кои прашања морав да одговорам, а сметам дека се тотално бесмислени: